Was ik dronken? Nee, daarvoor is wel wat meer nodig dan een halve liter bier. Dat glas Heineken was een duty drink na het werk - een gratis drankje in de bar van het hotel waar ik werk in mijn vrije tijd. En toch hield ik geen oog op de tijd. Het was 23.52 uur nabij het Rembrandtplein, nog even snel een peukie met twee collega's, ontkennend dat de tijd begon te dringen totdat het echt begon te nijpen - dus hup, naar de metro voor de laatste intercity terug naar Den Helder.
Een collega, die al na een metroritje naar Bijlmer thuis zou zijn, liep met me mee naar metrostation Waterlooplein. De perronklok wees 00.03 uur aan. Fuk. Toch nog te lang geouwehoerd.
"I'm not gonna make it," zei ik tot mijn frustratie.
"Als je 'm niet haalt, kun je bij mij crashen," zei de collega.
Italiaanse gastvrijheid, helemaal top. Maar volgens de reisplanner had de IC naar Den Helder twee minuten vertraging, en dat wakkerde mijn hoop aan om toch nog tijdig naar huis te kunnen.
"Ik herhaal mijn aanbod," zei de collega.
"Dank je."
De metro arriveerde, reed naar Amsterdam Centraal, en ik haastte me naar perron 7a. Dit kon nog goed komen.
Toch niet.
Die laatste intercity had weliswaar twee minuten vertraging, maar om 00.10 uur stond ik toch echt op een leeg perron op Amsterdam Centraal.
In het weekend ging er gelukkig om 01.09 uur nog een allerlaatste intercity - hoewel die overal stopt - naar de Marinestad. Een uur niks doen leidde tot een spontane executive decision: de sprinter naar Schiphol, een Whopper halen bij de Burger King en weer terug naar Amsterdam (Sloterdijk) voor die allerlaatste IC. Ik haastte me naar spoor 14a en pakte de trein van 00.18 uur naar Schiphol. Ik kwam daar om 00.36 uur aan.
Schiphol Plaza was nog best druk voor de tijd van de dag, maar Burger King was doodstil. Tijdens het uitchecken keek ik even snel naar het grote vertrekbord boven de loketten. Hm, verdomd weinig treinen naar Amsterdam. Reden die airportsprinters niet elke zeven minuten?
De eerstvolgende - en het komend half uur laatste - trein naar Amsterdam zou om 00.39 vertrekken. Dat zou dus perfect aansluiten op die trein van 01.09 uur naar Den Helder. Ik zou zelfs nog rustig van het ene naar het andere perron kunnen wandelen. Maar dan moest ik nu wel opschieten.
"Do you have a Whopper ready to go?" vroeg ik aan de verveelde medewerkster.
"Yes," zei ze, en ze wees naar de zuil waarop ik snel kon bestellen en afrekenen.
Die ene hamburger kostte €8,95 - zo'n twee euro meer dan bij ieder andere BK - en ik liep snel weer - via de incheckzuil - naar het ondergrondse treinstation, rende de trap af en trof daar de sprinter naar Amsterdam Centraal. De groene lampjes op de deurknoppen brandden niet meer. De trein kwam in beweging. En ik keek 'm na met een indalend besef dat Den Helder plots heel ver weg was...
Alle opties - crashen bij de collega, nachtbussen, OV-fiets - leidden tot het inzicht dat de deur naar een heel leuke nacht was geopend: het nachtnet bereizen, en dan met name die nieuwe nachttrein naar Alkmaar. Die wilde ik al een lange tijd eens proberen en vannacht zou het moment daar zijn. Met een vertrektijd om 02.35 uur had ik nog een uur en drie kwartier om in te vullen. Volgens de reisplanner kon ik dat doen met een ritje naar Leiden Centraal en dan terug naar Amsterdam Centraal.
Met dat ritje van 16 minuten - Leiden voelt vaak als de meest centraal gelegen stad in de Randstad - in het vooruitzicht reed ik om 00.58 uur weg uit Schiphol en stond om 01.14 uur op het lege en toch rumoerige station van 'Leiden Museumstad,' zoals een reclameposter aangaf.
Met 26 minuten wachttijd had ik alle tijd om even om te checken. Aan het stationsplein zag ik een vestiging van IntercityHotel. Even kwam, uit verlangen naar comfort, de gedachte in me op om daar te crashen, maar anderzijds wist ik ook dat nachtreceptionisten altijd een kamer weigeren wanneer iemand zonder reservering arriveert. Je weet als hotel immers niet wat je in huis haalt - en dan vooral op een zondagochtend rond halftwee...
Ik keek even naar de nieuwbouw tegenover het station (stond daar voorheen niet een flatgebouw met een Jumbo-vestiging?) en sjokte terug naar de poortjes om in te checken en me treinzijde te begeven. Om 01.36 uur reed een zesbaks VIRM het station in die om 01.40 uur vertrok richting Schiphol en Amsterdam Centraal. Het was aangenaam rustig aan boord. Ik dommelde even weg.
Bij het uitstappen op Amsie rond 02.15 uur keek ik in de ogen van tientallen ongeduldige en beschonken jongeren. Ze wachtten uit pure beleefdheid - want Nederlanders zijn nog best goed gemanierd, geloof het of niet - om massaal de trein naar Utrecht Centraal te kunnen nemen. Uutje - zou ik daar ook nog komen vannacht?
Terwijl ik wachtte op de nachttrein naar Alkmaar, kwam langs het perron aan de overzijde de Arriva-nachttrein naar Schiphol binnen. Toen deze trein van start ging, was NS nog boos op het feit dat de gemeenten Almere en Lelystad ieder een ton per jaar subsidie geven aan Arriva om deze verbinding te exploiteren. NS had namelijk ook aangeboden om die trein te rijden, maar toen Arriva met een voorstel kwam, verkeerde men in de veronderstelling dat deze dat voor eigen rekening zou doen. Immers, de Flevolijn valt onder het hoofdnet - het domein van NS - en alle andere vervoerders rijden op die sporen op basis van het open toegangsrecht - geen subsidie, op eigen (bedrijfs)risico. Dus trok NS, die geen belastinggeld wilde verspillen, haar aanbod in. Maar Arriva gaf aan het ook niet te kunnen zonder subsidie en wist zo 2 ton aan subsidie los te peuteren.
Enerzijds is dit een kwalijke zaak. NS is van de Staat, van ons, dus dan blijft alle subsidie binnenskamers. Arriva is eigendom van Amerikaanse investeerders die slechts interesse in de vervoerder hebben als doorsluishuis van kapitaalstromen. Die subsidie levert ongetwijfeld een paar vette Cubaanse sigaren op voor heren die met hun lederen schoenen op eikenhouten bureaus zitten...
Anderzijds sprong de vergelijking met NS in het oog toen de SLT voor de rit naar Alkmaar langs het perron werd gezet. Waar Arriva met minstens vier beveiligers elke deur wist te bemannen en zo op elk station een honderdprocentcontrole uitvoerde, verschuilde het personeel van NS zich in de cabines. De machinist haastte zich naar voren, de conducteur zag ik niet eens.
De trein was niet alleen aan de buitenzijde voorzien van NS' traditionele viezigheid, maar ook aan de binnenkant. De plakkende vloer en rondslingerend afval kwamen bovenop een defect toilet, terwijl je toch zou zeggen dat er om halfdrie 's nachts meer materieelkeuze is dan om halfdrie 's middags. Ook de reden voor de gemeente Alkmaar om deze nachttrein te subsidiëren met €65.000 suggereert dat een toilet na alle alcoholconsumptie wel handig is.
Daar stond tegenover dat deze treinlijn doet wat alle intercitylijnen naar en van Alkmaar zouden moeten doen: Sloterdijk, Zaandam, Castricum en Heiloo overslaan. (En de vervoersvraag kan men opvangen door de sprinter naar en van Uitgeest te verlengen naar Schagen.) Toen we rond 02.40 uur met hoge snelheid door Sloterdijk reden, voelde dat logisch. Een intercity hoort wat mij betreft op één station per stad te stoppen, zoals elke Nederlandse intercity bewijst in de stad Utrecht. En daarna door de Hemtunnel en dwars door station Zaandam.
Door een extra subsidie van de gemeente Uitgeest stopt de intercity sinds vorig jaar ook in die plaats. Drie mensen, waaronder iemand met een gigantische fatbike, maakten daar gebruik van. (Vanaf 2028 wil ook de gemeente Castricum subsidie gaan geven zodat NS daar halteert.) En vervolgens ging het snel door naar Alkmaar, waar we na een rit van precies 30 minuten om 03.05 uur aankwamen.
Ondanks de afwezigheid van controle, liep ik tussen de pak 'm beet 20 beschonken jongeren (en ik dacht: worden rokers straks ook gesubsidieerd?) naar de poortjes, checkte uit en checkte meteen weer in voor de rit terug naar Amsterdam.
Met hooguit acht passagiers vertrok het SLT'je weer naar Amsterdam Centraal, opnieuw met een stop in Uitgeest (waar niemand in- of uitstapte), en na 29 minuten om 03.39 uur arriveerde.
Nu was het een kwestie van de tijd doorbrengen tot ik naar huis kon. De eerstvolgende trein, de intercity naar Rotterdam Centraal, vertrok om 03.46 uur. Het perron was afgeladen. Allemaal jongeren en een enkele heer of dame die zichtbaar een topavond hadden gehad. Deze hele collectie dronkaards stonden bij elkaar, maar wie een beetje kennis had van treinen, wist dat een lengte van zes bakken langer is dan deze mensenkluit. En zodoende eindigde een handvol mensen in het achterste rijtuig, waar het heerlijk rustig was.
Vanaf dit moment registreerde ik het leven niet meer zo helder. Ik was doodop en viel in slaap. Plotseling liep ik in een zombie-achtige staat door Rotterdam Centraal - door de poortjes en direct weer terug - om de nachttrein naar Utrecht te pakken. Deze vertrok om 05.02 uur. Ik viel meteen weer in slaap. In Leiden werd ik even wakker. In Amsterdam ook. In Utrecht stapte ik vol tegenzin uit - kon ik niet gewoon doorslapen? - en checkte weer uit en in. Het was 07.00 uur en om 07.09 uur vertrok de trein naar Den Helder. Er waren minstens twaalf mensen die hun sport- of racefiets meenamen. Oh ja, de Dam tot Dam was vandaag. Ik nam me voor om te checken of er een fietseditie was, maar viel weer in slaap. En plots was ik in Den Helder.
Het was 08.56 uur, exact 7,5 uur later dan ik had gepland om hier aan te komen...
Reactie plaatsen
Reacties