Wie een boek schrijft, zal op een gegeven moment denken: kan deze scène wel door de beugel? En helemaal als je een boek voor jonge tieners schrijft, overweeg je elk woord en elke handeling minstens vijf keer. Het mag spannend maar het moet emotioneel veilig zijn. Wat ik voor ogen had, was een spannend jongensboek met een boodschap. Maar zodra ik dat woord – want in mijn jeugd was het woord ‘jongensboek’ de omschrijving voor een avontuurlijk verhaal – op X gebruikte, vroeg meneer Leftie waarom meisjes het niet zouden kunnen lezen. En toen ik het manuscript uploadde naar ChatGPT met de opdracht een kaftconcept te maken, wat zo verrassend goed lukte dat ik dat meldde in een post op X (maar zonder de afbeelding te plaatsen), kwam mevrouw Leftie met de opmerking dat AI slecht voor het milieu is en bovendien een inbreuk op het werk van kunstenaars. En dus ontvolgde ze deze kunstenaar prompt. En ik dacht: het boek is nog niet eens uit of de Gelabelde Medemens heeft al kritiek.

24 uur in… is een onregelmatige serie reisverhalen waarin een bestemming vanaf 12 uur ’s middags 24 uur lang wordt bezocht. De bestemmingen zijn uiteenlopend van aard maar hebben gemeen dat ze binnen 6 uur reisafstand vanaf Den Helder liggen. In deze aflevering wordt de Belgische stad Charleroi bezocht.

Zo, dat was een koud begin van het jaar! Het hele land lag plat, joh. Soms zelfs preventief. Voor een ingewijde zal het waarom van veel maatregelen en annuleringen ongetwijfeld ontzettend logisch zijn geweest, maar voor de gestrande leek bleef het door het gebrek aan informatie vaak gissen.

24 uur in… is een onregelmatige serie reisverhalen waarin een bestemming vanaf 12 uur ’s middags 24 uur lang wordt bezocht. De bestemmingen zijn uiteenlopend van aard maar hebben gemeen dat ze binnen 6 uur reisafstand vanaf Den Helder liggen. In deze aflevering wordt de Duitse stad Keulen bezocht.

Op slechts een uurtje of vijf vanaf Hengelo ligt een waar mekka voor de liefhebber van oude treinen: stoom- en dieseltreinen doorkruisen al meanderend het Harzgebergte, een prachtig gebied vol beboste heuvels en riviertjes. 

In de afgelopen jaren had mijn verbeelding Helgoland verheven tot haast mythische proporties. Allereerst lag het zowel dichtbij als afgelegen: in vogelvlucht slechts zo’n 70 kilometer van de Duitse kust, maar vanuit Nederland moest je een overnachting in bijvoorbeeld Cuxhaven inlassen om ’s ochtends de boot te halen. Ten tweede was dit het enige rotseiland in onze eigen Noordzee, niet ver boven de zanderige waddeneilanden. Ik hoorde voor het eerst van Helgoland toen ik als receptionist bij de Amsterdamse jeugdherberg Stayokay Stadsdoelen een gesprek voerde met een gast die er nogal enthousiast over was. Daarna zocht ik op internet naar informatie en werd ik zelf ook enthousiast.