Onlangs is het nieuwe jeugdboek #HelderseHein verschenen. Als schrijver ben ik ontzettend blij met het resultaat. In dit artikel lees je alles over het verhaal en de karakters. Daarnaast krijg je het hele eerste hoofdstuk (jazeker!) en antwoord op de vraag of er een vervolg komt!

Het verhaal

De zomervakantie is nog maar net begonnen. Terwijl een warme zomerdag Nederland in haar greep houdt, kunnen de twaalfjarige Hein Fausse uit Den Helder en zijn beste vriend Sem nauwelijks wachten op hun grootste avontuur tot nu toe: een treinreis dwars door Europa naar Slowakije, helemaal zonder ouders. Maar voordat het zover is, lijkt de vakantie al een heel andere wending te nemen.

Hein weigert een smartphone te nemen. Als er iets gebeurt, pakken omstanders tegenwoordig eerst hun telefoon om te filmen, terwijl bijna niemand nog helpt. Hein doet juist het tegenovergestelde: hij schiet altijd te hulp. Ironisch genoeg wordt hij daardoor zó vaak gefilmd dat hij online een eigen hashtag krijgt: #HelderseHein. Zonder smartphone of sociale media groeit hij uit tot een onverwachte internetheld.

Na een dag zwemmen in Schagen nemen Hein en Sem afscheid van hun vrienden Leon en Joris en stappen ze op de trein naar Den Helder. In de stiltecoupé kijkt een asociale jongen luid video's op zijn telefoon. Wanneer een oudere vrouw daar iets van zegt en een grote mond terug krijgt, besluit Hein in te grijpen. Het voorval loopt volledig uit de hand en belandt, zoals zo vaak, binnen de kortste keren op internet.

Ook thuis verandert er veel. Heins vader is internationaal vrachtwagenchauffeur en vaak dagen achter elkaar van huis. Zijn moeder heeft daarom jarenlang voor het gezin gezorgd, maar nu Hein naar de middelbare school gaat, wil ze haar werk als archeologe weer oppakken. Hein gunt haar die stap, maar merkt tegelijk dat hij dit helemaal niet leuk vindt.

Gelukkig is er nog drie keer per week de hardlooptraining met buurman Menno, een voormalig marinier. Tijdens één van hun rondjes om Den Helder wordt Menno ontvoerd. Hein ziet nabij een crossmotor staan en zet direct de achtervolging in. Wat begint als een moedige reddingspoging, groeit uit tot een levensgevaarlijk avontuur waarin ook Sem, Leon en Joris steeds dieper verstrikt raken.

Al snel ontdekken de jongens dat achter de ontvoering meer schuilgaat en verandert de zorgeloze zomervakantie in een race tegen de klok. Ondertussen verspreiden nieuwe filmpjes van Hein zich razendsnel over het internet. Zijn groeiende bekendheid levert hem steeds meer bewonderaars op, maar trekt ook precies de aandacht die hij liever niet had gehad.

De karakters

Het boek wordt bevolkt door geweldige karakters met ieder een eigen persoonlijkheid. Ik stel de hoofdrolspelers hier aan je voor.

Hein

Hein Fausse (12) is de onverschrokken held van Den Helder. Hij krijgt geen opvoeding, maar levenstraining. Steeds als iemand hulp of correctie nodig heeft, springt Hein in de bres. Tot groot vermaak van omstanders die zijn acties livestreamen. Hein heeft zelf geen smartphone of sociale media, maar zit wel vast aan de hashtag #HelderseHein die zorgt voor steeds meer ongewenste roem. 

Sem

Sem Kuipers (12) is Heins bestie. Ze kennen elkaar al hun hele leven. Sem laat zich vaak een beetje leiden door Hein, maar heeft liever niets te maken met Heins acties. Hij filmt liever. Sem heeft ook de hashtag #HelderseHein bedacht. Hij mag met Hein mee op vakantie: vier weken naar de wilde natuur in Slowakije.

Leon

Leon Martens (12) is de Schagense bestie van Sem, maar wil stiekem niets liever dan vrienden zijn met Hein, zijn grote held en voorbeeld. Als hij thuis is, traint hij in het geheim keihard om net zo sterk en snel te worden als Hein is. Zijn ouders zijn arm en hebben niet veel aandacht voor Leon. Hij droomt van zijn eigen hashtag en heldendaden.

Joris

Joris de Ruijter (12) is een gamer en kijkt veel naar video’s. Het liefst samen met Leon, maar ook alleen vermaakt hij zich. Joris maakt zich niet zo snel druk. Behalve om de uitsloverij van Hein, want die vindt hij superirritant...

Jan

Jan is een driedubbelgespierde klusjesman van 2,19 meter met een grote woeste baard. Door zijn enorme postuur en bulderende stem jaagt hij vrijwel iedereen angst aan. Hij is niet erg slim, maar wel uitgekookt en loyaal aan degene die hem betaalt voor het uitvoeren van klusjes, wat die ook zijn.

Menno

Menno van der Stoor is de 45-jarige buurman van Hein. Vroeger was hij marinier, maar tegenwoordig werkt hij op de marinebasis in Den Helder. Om fit te blijven rent hij drie keer per week samen met Hein een rondje van zestien kilometer om de stad. Menno is rustig, nuchter en een belangrijk voorbeeld voor zijn jonge hardloopmaatje.

Leo

Leo Martens is de vader van Leon. Hij is projectontwikkelaar maar tot nu toe wil geen enkel project van de grond komen. Dit drijft hem tot wanhoop. Hij woont met Leon, vrouw Leontien en kat Cleo in Schagen. 

Danny

Danny Dobbe (16) is een brutale tiener uit Den Helder die zich weinig aantrekt van regels of andere mensen. Zijn smartphone is het middelpunt van zijn leven. Hij doet waar hij zin in heeft, totdat hij in botsing komt met Hein. Vanaf dat moment kruisen hun wegen elkaar vaker dan hem lief is, met alle gevolgen van dien.

Carla

Carla Fausse is de moeder van Hein. Ze is eigenlijk archeologe, maar ook al twaalf jaar thuisblijfmoeder omdat haar man vaak dagenlang van huis is. Nu Hein ouder wordt, wil ze haar carrière weer oppakken. Voor Hein is ze zijn veilige haven: thuis kan hij altijd op haar rekenen.

Simon

Simon Fausse is de vader van Hein en internationaal vrachtwagenchauffeur. Hij rijdt met zijn grote Amerikaanse truck door heel Europa en is daardoor regelmatig dagen van huis. Van hem leert Hein belangrijke levenslessen over moed, discipline, verantwoordelijkheid en het vertrouwen dat moeilijke situaties uiteindelijk goed kunnen aflopen.

Bestel jouw exemplaar hier ⤵️

Hoofdstuk 1: Hashtag HelderseHein

Vanaf de Burenbrug bij Schagen keken de drie jongens naar het ondoorzichtige kanaal onder hen.

“Hoelang is Hein al onder water?” vroeg Leon Martens bezorgd. “Het duurt al vet lang!”

"Nah, één minuut en twee seconden pas,” zei Sem Kuipers. Op zijn smartphone stond de stopwatch aan. “Zijn record is één minuut en achttien seconden.”

“Wat een uitslover,” vond Joris de Ruijter. Hij leunde lui met zijn ellebogen op de brugleuning. “Dat kan mijn oma ook als ze een beetje traint.”

Eigenlijk zouden Joris en Leon samen in het kanaal gaan zwemmen. Dat hadden ze gisteren afgesproken. Ze woonden in Schagen in dezelfde straat. Maar toen Joris om kwart voor tien bij Leon aanbelde, zei Leon opeens dat ze eerst naar het station moesten. Op het station wachtten namelijk twee vrienden van Leon. Ze heetten Sem en Hein en kwamen uit Den Helder. Ze hadden hun vouwfietsen en zwemkleding mee. Joris vond dit soort verrassingen niet echt leuk. Hij had met Leon afgesproken en opeens waren er twee vreemde jongens bij! Hij zei er niets over. Sem was best aardig, maar Hein sloofde zich al de hele dag uit. Hij deed steeds salto’s en hoge sprongen en nu wilde hij weer laten zien hoelang hij onder water kon blijven.

“Hoelang al?” vroeg Leon nog een keer.

“Eén minuut en vijfentwintig seconden,” zei Sem. “Een nieuw record.”

“Dat houdt niemand vol,” zei Leon.

Sem lachte. “Hein houdt dat gemakkelijk vol.”

Ze staarden naar het water terwijl de zon op hun gezichten brandde. Het was een erg hete dag. Meer dan dertig graden.

“Zie je wel?” wees Sem. “Daar is-ie al.”

Vanuit de diepte verscheen een blond kapsel, zo snel als een torpedo. Hein Fausse nam een grote hap lucht en trok een grote grijns over zijn gezicht. “Dat was echt mijn maximum!” riep hij. Hij klom hijgend op de kant en liep over het gras omhoog naar de brug. “Hoelang was ik onder water?”

“Eén minuut en veertig seconden,” zei Sem.

“Een nieuw record!” riep Hein trots. “Aan het einde van de vakantie kan ik het twee minuten.”

Hun zomervakantie was net begonnen. Vorige week waren ze nog achtstegroepers, de oudsten van hun oude scholen, maar over zes weken zouden ze brugklassers zijn, de jongsten van hun nieuwe scholen. Het lot van een 12-jarige.

Hein zette zijn hand tegen zijn voorhoofd en keek even naar de zon. “Het is kwart voor vijf. Ik moet naar huis. Wat doen jullie?”

Joris keek met grote ogen naar de tijd op zijn waterdichte smartwatch. “Het is kwart voor vijf, ja! Hoe zie je dat?”

Dat was precies de vraag die Leon ook wilde stellen, maar hij was bang dat Hein hem dan dom zou vinden.

“Dat zie ik aan de stand van de zon,” zei Hein. “Van mijn vader geleerd. Zo weet ik altijd hoe laat het is.”

Hein opende zijn rugzak en haalde er een korte broek en overhemd uit. Hij hing ze over de brugleuning. Daarna pakte hij zijn handdoek uit de tas.

“Moet je echt nu al naar huis?” vroeg Leon. “Kun je niet langer blijven?”

“Nee,” zei Hein. “Wij eten om zes uur.”

“App gewoon dat je later komt,” zei Joris. “Ik mag het altijd opwarmen.”

“Appen gaat niet,” zei Hein terwijl hij zijn rug afdroogde. “Ik heb geen smartphone.”

Joris schoot bijna in de lach. “Hoezo niet? Ben je te arm?”

“Ik ben niet te arm, ik wíl geen smartphone,” zei Hein.

“Waarom niet? Het is toch superhandig?”

“Ja, maar kijk, steeds als er iets gebeurt, begint iedereen te filmen en helpt niemand.”

“Tuurlijk! Als ik iets zie, ga ik het filmen en uploaden. Dat is heel normaal. Iedereen doet dat. Dat doet mijn oma ook.”

Sem knikte instemmend, maar Leon glimlachte hoofdschuddend, alsof hij zoiets nóóit zou doen.

"Dat is het verschil,” zei Hein, “want ik ga wel helpen. Dus als ik ook een smartphone neem, dan ga ik misschien ook wel filmen. Maar ik wil dat niet. Ik wil blijven helpen.”

“Dus dan filmt iedereen jou,” zei Joris.

“Klopt. Weet je op hoeveel video’s ik sta?”

Joris haalde zijn schouders op. “Nee.”

“Vet veel,” zei Sem. “En ik film meestal, dus ik heb ook een hashtag bedacht. En nu gebruikt iedereen die hashtag als ze Hein filmen.”

“Serieus?” vroeg Joris. “Wat dan?”

“Hashtag HelderseHein,” zei Leon. “Ik heb alle video’s al minstens vijf keer gezien.”

“Serieus?” vroeg Hein. “Vijf keer?!”

Leon werd een beetje rood, alsof hij zich versproken had.

“Maar wat doe je dan?” wilde Joris weten. “Ga je vechten?”

“Soms wel, ja,” zei Hein.

“Maar ben je dan niet bang?”

Zelf ‘vocht’ Joris alleen op zijn gamecomputer, want echte klappen deden ook echt pijn.

“Natuurlijk ben ik soms bang, maar dat laat ik niet merken.”

Joris keek Leon aan. Waarom had Leon nooit verteld over deze vriend uit Den Helder? Hij had het weleens over Sem gehad, maar niet over Hein.

Sem pakte zijn smartphone erbij. “Laatst pakte Hein een winkeldief in de supermarkt. Check.”

“Niet nu,” zei Hein. “Ik moet naar huis.”

“We hebben nog genoeg tijd,” zei Sem.

Leon en Joris kwamen aan weerszijden van Sem staan om mee te kijken.

“Ik zie niks door de zon,” zei Joris.

Ze draaiden zich om zodat de zon niet op het scherm scheen. Achter hen legde Hein zijn handdoek over de brugleuning en kleedde zich om.

“Woh!” riep Joris op het moment dat Hein de vluchtende winkeldief met een harde duw de grote houten bak met lege dozen induwde. Vanuit de speaker klonk een hoop geschreeuw – omstanders pakten de schreeuwende dief vast en worstelden hem naar de vloer. Daarna stopte de video.

“25.000 views en 1800 likes,” zei Sem trots. “En nu mag Hein een jaar lang gratis boodschappen doen, maar hij heeft dat pasje aan zijn moeder gegeven omdat zij altijd de boodschappen doet.”

“Dat zou ik echt nooit durven,” zei Joris.

“Dan ben je een laffe pannenkoek,” zei Hein achter hen. “Als je ziet dat iemand steelt, moet je die persoon tegenhouden.”

Joris draaide zich boos om naar Hein. “Ik ben geen laffe pannenkoek!” Hij keek bedenkelijk naar Sem. “Maar dan is Sem toch ook een laffe pannenkoek? Hij stond dit te filmen.”

“Túúrlijk is hij ook een laffe pannenkoek,” zei Hein terwijl hij zijn schoenen begon aan te trekken. “Dat heb ik hem al duizend keer gezegd.”

“Maar mij boeit dat niet,” zei Sem. “Ik ben liever laf dan bont en blauw.”

Tien minuten later stapten Hein en Sem op hun vouwfietsen en Leon en Joris op hun gewone fietsen. Ze reden terug naar Schagen.

“Waarom draag je een overhemd?” vroeg Joris. “Je ziet eruit alsof je naar een bruiloft gaat.”

“Precies,” zei Hein. “Je weet maar nooit waar het goed voor is.”

Op school droeg hij er zelfs een colbertje bij. Hij deed het uit respect voor zijn leraren, die ondanks het superirritante wangedrag van sommige leerlingen toch maar weer elke dag voor de klas stonden om Hein klaar te stomen voor een zelfstandig leven.

“Spreken we vanavond nog af?” vroeg Leon toen ze het fietstunneltje onder de Provincialeweg inreden. “Joris en ik kunnen naar Den Helder komen.”

“Ik ga vanavond niet naar Den Helder,” zei Joris. “Dat mag ik niet. En ik wil gamen. Jij mag wel bij mij gamen, als je wilt.”

“Ik kan vanavond ook niet,” zei Hein. “Ik moet eerst eten en om halfacht ga ik met de buurman een rondje om Den Helder rennen.”

“Een rondje om Den Helder rennen?!” riep Joris met grote ogen. “Dat is vet ver!”

“Nah, het is maar 16 kilometer.”

“Oh,” zei Joris sarcastisch. “Dat valt best mee, ja.”

Joris hield niet van sport of inspanning. Hij hield van gamen, frisdrank en chips. En dat je dat – eerlijk is eerlijk – een beetje terug zag aan zijn gezette buik en benen interesseerde hem niet echt.

“Ik kan dat,” zei Hein.

“Je oma toch ook,” zei Sem tegen Joris, “als ze een beetje traint?”

Op perron 3 van het station in Schagen bleven Leon en Joris samen met Hein en Sem op de trein wachten. Hein klapte alvast zijn vouwfiets in.

“Dat doe ik nooit,” zei Joris. “Dat is alleen maar extra werk.”

“Je moet een vouwfiets altijd inklappen,” zei Hein, “want anders is het een fiets en moet je een fietskaartje hebben.”

“Ze controleren toch nooit!”

“Eerst inklappen, dan instappen.” Hein keek Leon fronsend aan. “Die vriend van je heeft echt nog wat levenstraining nodig.”

Leon lachte instemmend mee, hoewel hij ook nooit zijn vouwfiets inklapte als hij naar Sem in Den Helder ging. Dat zou vanaf nu veranderen. Hij wilde geen dingen doen die Hein afkeurde.

“Wat ben jij irritant!” riep Joris boos. “Leon, we gaan!”

“Nee, nog niet,” zei Leon snel. “De trein komt zo.”

Met tegenzin bleef Joris staan. Vanmorgen kende hij Hein Fausse nog niet. Nu wenste hij dat hij hem nooit had leren kennen. Hein zei dingen die helemaal niet leuk waren om te horen.

“Zaterdag gaan we de andere kant op,” zei Sem opeens. “We gaan helemaal met de trein naar Slowakije. Ik heb daar zo’n zin in!”

“Wie?” vroeg Joris. “Jij en je ouders?”

“Nee,” zei Sem. “Hein en ik. Zonder ouders.”

Leon beeldde zich in dat hij samen met Hein met de trein naar Slowakije reisde. Samen zouden ze supervette avonturen beleven. Dieven pakken. Mensen helpen. En ze zouden gefilmd worden. Leon zou dan ook zijn eigen hashtag krijgen. #LeipeLeon. Of #LeeuwLeon. Een online heldenstatus, net zoals Hein had. Dat wilde hij het aller-, allerliefste.

“En gaan jullie dan in een hotel slapen?” vroeg Joris. “Dat mag toch niet zonder je ouders?”

“We gaan niet in een hotel slapen,” zei Hein. “We gaan logeren bij vrienden in een groot houten huis in een woud met bergen, watervallen en steile rotsen. Ik kom daar al mijn hele leven. En dit jaar mag Sem ook mee.”

“Vinden jullie ouders het goed dat jullie alleen reizen?”

“Natuurlijk,” zei Sem. “Mijn moeder vindt het een veilig idee dat we gewoon in de trein zitten.”

“Zo chill!”

“Maar je hebt Hein bij je,” zei Joris. “Die trekt alleen maar problemen aan. Misschien kan ik wel komen filmen als jullie zaterdag voorbij rijden.”

“Dat is goed,” zei Hein. “We zitten in de trein van 11 uur 22 naar Amsterdam. Kom ons maar filmen voor je Tiktakding. Ik zal naar je zwaaien, want anders ga je huilen en dat willen we niet.”

Joris trok een boos gezicht, maar zei niets. De trein – een dubbeldekker – kwam net aangereden. Mooi. Hij was nu gauw van dat nare joch verlost.

Sem klapte zijn fiets in en gaf Joris en Leon ieder een korte omhelzing.

“Morgen naar het strand?” vroeg Leon.

“Ja, is goed,” zei Sem. “Bij Fort Kijkduin?”

“Afspreken om kwart voor tien?” vroeg Hein.

Joris keek Hein met een vuil gezicht aan. “Zie wel.”

* * *

Hein en Sem stapten in de trein, zetten hun ingeklapte vouwfietsen op het balkon en liepen het trappetje op naar de bovenverdieping.

“Dit is de stiltecoupé,” fluisterde Sem.

“Dan weet je wat je te doen staat,” zei Hein zacht terwijl hij de glazen klapdeur opende. “Als je hier wil zitten.”

“Wat dan?”

“Stil zijn.”

Het was hier heerlijk koel, dus besloten ze hier toch plaats te nemen.

Sem koos de tweezitsplaats naast de klapdeur uit en ging aan het raam zitten. Hein nam naast hem plaats aan het gangpad. De jongens zeiden niks tegen elkaar, want de regel was dat het in de stiltecoupé écht stil moest zijn. Hein hield zich altijd aan de regels.

Dat gold niet voor iedereen. Pal na vertrek begon iemand video’s te kijken. Op speaker. Steeds als er een nieuwe video begon, begon er ook een ander geluid – muziek, geschreeuw, geklap, van alles.

“Jongeman,” klonk de stem van een oudere dame. “Dit is een stiltecoupé.”

“Nou, dan ga je toch lekker ergens anders zitten als je d’r last van hebt,” klonk de stem van een oudere tiener.

Hein keek door het gangpad naar voren. Hij kon het niet goed zien, maar ze zaten verderop, schuin tegenover elkaar aan weerszijden van het gangpad. De vrouw was al oud, misschien een jaar of 85, en de jongen leek rond de 16 jaar oud te zijn. Hij droeg een zwarte hoodie, maar had zijn capuchon niet op. Hij zat voorover gebogen met zijn telefoon in de hand. De vrouw zat rechtop en had een rood gezicht. Haar ogen keken woedend in zijn richting. Ze zag er misschien oud en kwetsbaar uit, maar ze was duidelijk niet van plan om het gedrag van de jongen te pikken.

“Doe niet zo brutaal!” riep de vrouw. “Je hebt je gewoon aan de regels te houden. In een stiltecoupé dien je stil te zijn.”

“Hé, ik zit gewoon rustig video’s te kijken. Ga de krant lezen, ouwe chagrijn.”

“Die jeugd van tegenwoordig! Jongeman, ik zeg je nogmaals…”

“Die ouwe tangen van tegenwoordig!”

Sem keek Hein aan en zag de boze blik. “Nee, niet wéér,” mompelde hij in zichzelf.

“Moet jij toevallig naar de wc?” vroeg Hein zo zacht dat het onverstaanbaar was voor anderen.

Sem fronste. “Nou, nee. Eigenlijk…”

“Ga naar die wc daar voorin en check of er niemand op zit.”

“Waarom wil jij altijd problemen oplossen?” vroeg Sem geërgerd.

“Ik ben zijn lifecoach.” Hein trok zijn benen in om Sem te laten passeren. “Doe het.”

Met tegenzin stond Sem op en liep het gangpad in.

“Jij bent een zeer asociale knul,” zei de oude vrouw. “Je ouders hebben geen enkele reden om trots op jou te zijn.”

“Laat me met rust, ouwe heks,” zei de jongen terwijl Sem voorbij liep. “Ik wil rustig videootjes kijken. Praat niet tegen me.”

“Wel heb ik ooit!” riep de vrouw.

Sem liep door de klapdeur en het trappetje af. Hij opende de toiletdeur en zag dat er niemand op het toilet zat. Hij liep weer het trappetje op en stak zijn duim op naar Hein.

Hein stond op en bleef even staan. Hij bestudeerde de lichaamshouding van zijn doelwit. De asociale jongen had een mager gezicht met ingevallen wangen en zo’n dommige blik dat het zelfs schuin van achter opviel. Zijn haar was lichtbruin, kort en stijf van de gel. De zijkanten waren kaal en in zijn linkeroor hing een klein oorringetje. Dit kon weleens een agressief vechtersbaasje zijn.

Hein onderdrukte zijn angst voor de reactie van de grotere en sterkere tiener. Hij had vaker gevochten tegen grotere jongens. Meestal liep het goed af, één keer wat minder. Als Hein het slim aanpakte, zou het goed aflopen. Ja, dit moest lukken. Hij begon haast geluidloos, als een katachtige, door het gangpad te sprinten. In het passeren greep hij de telefoon zo onverwacht uit de hand van de jongen dat die het niet meer kon tegenhouden.

“Hé!” riep de jongen. Hij sprong op en rende achter Hein aan.

Hein beukte met zijn schouder de klapdeur open en vloog van het trappetje af. Hij voelde hoe de grote jongen twee stappen achter hem was. Sem stond in de opening van de toiletdeur. Godzijdank! Hij wierp de smartphone in het toilet, legde zijn vinger op de doortrekknop en draaide zich om.

De asociale jongen stond pal achter hem.

“Als ik doortrek, verzuipt je smartphone!” zei Hein zo snel als hij kon.

De jongen stopte en hapte naar lucht. Zijn hele leven stond op die telefoon; die telefoon wás zijn hele leven. “Niet doen!” riep hij met grote, bange ogen.

C’est la vie van Claude schalde vanuit de toiletpot door het balkon. Hein en de jongen keken elkaar strak in de ogen.

Een meisje van een jaar of 14 begon de ruzie met een grote glimlach te filmen. Dit zou supervet zijn voor haar sociale media!

Illustratie gegenereerd met AI

"Met je telefoon op speaker in de stiltecoupé!” riep Hein. Hij had de macht zolang die smartphone in het toilet lag, maar daarna kon dit verkeerd aflopen. Hij voelde de angst in zijn lijf en hij riep extra boos: “Geef toe dat je provoceerde!”

“Ja!” riep de jongen. “Ik provoceerde!”

“Zeg sorry!”

“Sorry!”

Twee mannen kwamen vanuit de benedencoupé poolshoogte nemen. Hein voelde een enorme opluchting. Daar waren de hulptroepen.

“En je geeft die lieve mevrouw een grote bek! Zeg dat je een respectloze pannenkoek bent!”

“Ik ben een respectloze pannenkoek!”

“Wat gebeurt hier?” vroeg een vrouwenstem.

Het was de conductrice. Ze had een wat ouder gezicht dat gezag uitstraalde. Haar rode haren waren deftig opgestoken. Ze was erbij gehaald door de oude dame, die achter haar kwam aangelopen. De arme vrouw had grote ogen door de spanning.

“Nog een keer!” riep Hein.

“Ik ben een respectloze pannenkoek!”

Hein haalde zijn hand van de doortrekknop af. “Nooit meer doen, hè!”

“Ik sla jou!” riep de jongen, en hij haalde met zijn vuist uit naar het gezicht van Hein.

Heins arm schoot omhoog en ving de klap op. In een reflex stootte hij vooruit. De oudere jongen hapte naar adem. Sem duwde met zijn voet in de knieholte, zodat de jongen uit balans raakte, en trok hem aan de schouders naar de vloer.

Hein stapte snel het toilethok uit. “Dank je.”

Het meisje filmde alles met een glimlach van oor tot oor.

De jongen wilde opstaan. Hein en Sem hieven hun armen op en stonden voor het toilethok in de parate houding, klaar om de tegenstander onder controle te brengen. Zo hadden ze dat de afgelopen zeven jaar geleerd tijdens karateles.

“Laat ons maar,” zeiden de twee mannen.

Hein en Sem lieten opgelucht hun handen zakken en stapten aan de kant.

De twee mannen trokken de jongen overeind en uit het toilethok en drukten hem vast tegen het muurtje ernaast.

Hein wist dat hij altijd op Sem kon rekenen. Sem zei vaak dat hij liever laf dan bont en blauw was, maar stiekem was hij helemaal niet zo laf. Hij had alleen geen zin om bont en blauw te zijn.

“Gaat het goed met u, mevrouw?” vroeg Hein.

De oude dame knikte met een lieve, trotse glimlach. “Wat ben jij een dappere, dappere knul. Jouw ouders voeden je goed op. Je mag ze mijn complimenten geven.”

“Dat zal ik doen, maar ik krijg geen opvoeding. Ik krijg levenstraining.”

“Oh? Is dat iets nieuws?”

“Jongens,” vroeg de conductrice, “wat is er gebeurd?”

“Hij keek video’s op speaker,” zei Hein. “In de stiltecoupé!”

“En daar zei ik wat van,” zei de oude dame. “Nou, en toen was ik een ouwe chagrijn en een ouwe tang en een ouwe heks. En ik moest maar de krant gaan lezen.”

De tiener keek haar zwijgend aan. Hij was te cool om sorry te zeggen, want dat betekende dat hij zwakte toonde. Het kwam niet eens in hem op. Er kwam geen enkele reactie in hem op. Zijn hoofd wist geen antwoord te verzinnen op de vernederingen die hij zojuist had ondergaan en op het benoemen van zijn gedrag terwijl hij werd vastgehouden en gefilmd. Het enige dat hij kon, was zwijgen en hopen dat deze situatie snel voorbij zou zijn.

De conductrice trok de portemonnee uit de broekzak van de tiener. “Eens zien met wie we te maken hebben.” Ze haalde zijn ID-kaart uit de portemonnee. “Danny Dobbe,” las ze hardop. Ze stopte de kaart weer terug in de portemonnee en de portemonnee terug in de broekzak. “Danny Dobbe, jouw reis eindigt in Anna Paulowna. Wie zich gedraagt als afval, wordt verwijderd als afval.”

Het filmende meisje proestte het uit.

De trein kwam een minuut later tot stilstand op station Anna Paulowna. Danny werd heel subtiel uit de trein gezet door de twee mannen en keek vanaf het perron met een eenzame blik naar de twee jongens, twee vrouwen, twee mannen en het meisje die vanuit de trein naar hem staarden.

“En voortaan houd jij je aan de regels!” riep Hein. “Je moet stil zijn in de stiltecoupé en respect hebben voor andere mensen!”

“Zo is dat,” zei de conductrice. Ze zette haar fluitje tussen haar lippen, keek of iedereen was ingestapt en floot. Ze stak haar sleutel in de deurbediening en drukte op de blauwe sluitknop. De deuren sloten.

“Mijn telefoon!” riep Danny nog, maar hij was al te laat. De deuren klikten in het slot en de trein trok op.

Het meisje stopte met filmen. “Dat was zo vet!” riep ze. “Ik ga deze meteen uploaden.”

De conductrice keek in het toilet en zag Danny’s smartphone onderin de pot liggen. Ze trok een latex handschoen aan en haalde het eruit. “Nou, deze moet naar Gevonden Voorwerpen.”

Ze stopte de telefoon in een plastic zakje.

“Wij gaan weer terug,” zei één van de mannen.

“Dank jullie wel!” riep Hein hen na. “Helden!”

De oude vrouw legde haar magere, bleke handen op de schouders van Hein en Sem. “Dat was ontzettend lief en dapper van jullie. Dank je wel! Nou, ik ga gauw terug om te genieten van de stilte.”

En ze liep het trappetje op naar de stiltecoupé.

De conductrice glimlachte. “Ze heeft gelijk,” zei ze. “Waren jullie niet bang?”

“Ik was doodsbang,” zei Hein. “Helemaal toen hij me sloeg.”

“Ik ook,” zei Sem. Hij wees naar Hein. “Maar ik help hem altijd als het moet.”

“Wij zijn besties,” zei Hein.

“Wat lief,” glimlachte de conductrice. “Weet je wat? Ik wil jullie belonen. Jullie krijgen van de Nederlandse Spoorwegen gratis reizen tot jullie 18^e verjaardag. Dat is wel het minste dat ik kan doen.”

“Mag u dat zomaar bepalen?” vroeg Sem.

“Toevallig wel, ja. Ik ga het regelen.” Ze pakte er een notitieboekje bij. “Ik schrijf even jullie gegevens op.” Ze keek de eerste aan. “Hoe heet jij?”

“Hein Fausse.”

“Helderse Hein?!” vroeg het filmende meisje.

“De enige echte,” zei Sem.

“Nice!” riep ze met een grote lach.

Hein rolde met zijn ogen. “Een echte vriend.”

“En jij?” vroeg de conductrice.

“Sem Kuipers.”

De conductrice schreef het op. “Oké. Dan heb ik alleen nog jullie adressen…”

“Yes!” riep het meisje.

Hein, Sem en de conductrice keken haar verbaasd aan.

“Ik heb de video net geüpload,” zei ze. “Met je hashtag.”

Hein zuchtte. “Dat gaat dus weer viraal…”

“Dat weet ik wel zeker,” zei het meisje met een grote glimlach. “Kom maar op met die views en likes!”

* * *

In zijn slaapkamer keek Joris naar de twee grote computerschermen op zijn bureau. Op het linkerscherm was een gamevideo gepauzeerd, op het rechter speelde de allernieuwste: ‘#HelderseHein vs treinaso.’ Naast hem zat Leon, die zag hoe Hein kort vocht met die grote tiener.

“Die klap had hij zo verdiend!” riep Joris.

Leon keek in stilte naar Sem, die de grote jongen tackelde. De twee mannen grepen daarop in.

“Waarom zijn ze voor Hein?” vroeg Joris. “Hij gooit letterlijk een smartphone in die gore wc!”

Leon was het daar wel mee eens, maar nog liever wilde hij eens doen wat Sem net deed. Hein helpen. En daarmee de waardering van Hein verdienen. Echte vrienden worden. Dat Hein over hém zei: ‘Wij zijn besties.’ Joris was best oké, maar veel meer dan gamen deden ze niet. Van Hein kon hij nog veel leren. Ze konden samen op avontuur gaan. Ze konden hutten bouwen. Ze konden een megakasteel bouwen op het strand. Ze konden een kampvuur stoken en in Leons achtertuin kamperen. En steeds zou er wat gebeuren en dan zou Hein gaan helpen en dan zou Leon Hein helpen en op een dag kon hij dan zelf de mensen gaan helpen. Het liefst waar veel anderen bij waren, zodat iedereen het zou filmen en uploaden. Maar in plaats van al die dingen zat hij achter een computer naast Joris.

“Ik moet eten,” zei Leon, en hij stond op.

“Het is pas vijf voor zes,” zei Joris. “Sinds wanneer eten jullie niet meer om halfzeven?”

Leon liep in stilte weg.

“Dan niet,” mompelde Joris, en hij zette de gamevideo weer aan.

* * *

“Mag ik u een knuffel geven?” vroeg Sem op het station van Den Helder.

“Een knuffel?” lachte de conductrice verbaasd. “Ja, natuurlijk mag dat.”

“Sem geeft graag goede vibes aan goede mensen,” zei Hein terwijl Sem haar een knuffel gaf. Hij klapte alvast zijn vouwfiets uit. “Hij heeft gelezen dat mensen vaker moeten knuffelen, want dan maakt het brein oxytocine aan.”

Katja glimlachte. “Dat zal vast positief zijn.”

“Ja,” zei Sem. “Oxytocine geeft een gevoel van vertrouwen en rust.”

“Goede vibes, dus,” zei de conductrice, die vermoedde dat ze hier te maken had met een toekomstige neurowetenschapper.

“Tot ziens, mevrouw,” zei Hein.

Sem klapte zijn vouwfiets uit. “Tot ziens.”

“Dag, jongens.”

En de twee vrienden liepen met de vouwfietsen aan de hand naar de poortjes, nagekeken door een vertederde conductrice.

* * *

Leon baadde in het zweet. Zijn gezicht was rood. Direct na het zien van Heins treinfilmpje had hij thuis zijn kleding verwisseld voor zijn oude voetbalbroek. Met de wreef van zijn blote voet schopte hij snel en hard tegen de vijftig kilo zware bokszak op zolder. Het deed pijn, maar hij bleef doorgaan. Nog tien keer. Nee, nog twintig keer! En daarna dertig harde stoten met zijn vuisten. Het mocht pijn doen. Het moest pijn doen. Hij deed dit al tien maanden, bijna net zolang als hij Hein kende. Hij trainde zichzelf, in het geheim, alleen, met behulp van YouTube tutorials én de bokszak.

Zijn ouders hadden geen geld om hem op een sport te doen. Hij had gevraagd of hij op dezelfde karateschool als Sem mocht. Zijn moeder, Leontien, was immers de beste vriendin van de moeder van Sem, Samira. Daarom had hij Sem gezegd, maar als het mocht, zat hij natuurlijk ook op dezelfde karateschool als Hein. Het antwoord was nee. Leontien werkte zeven dagen per week om het geld te verdienen dat zijn vader, Leo, in een projectontwikkelingsbedrijf investeerde. Alleen had het bedrijf nog niets ontwikkeld, maar wel een klusjesman in dienst genomen. Het salaris van de man werd betaald uit de inkomsten van Leontien. Voor Leon bleef geen cent over. Daarom trainde hij zichzelf. Dat was gratis, net als deze tweedehands bokszak die hij van die klusjesman had gekregen. Zijn vader was altijd op pad om “projecten te ontwikkelen” en zijn moeder werkte alleen maar. Waarom waren zijn ouders niet als die van Hein? De vader van Hein was soms een paar dagen van huis, maar de moeder van Hein was altijd thuis.

Na de stoten drukte hij zich honderd keer op. Zo snel als hij kon. Op zijn knokkels. En na die honderd keer rolde hij zich op zijn rug voor 200 situps.

Harder. Meer. Sneller.

Was hij al sterker dan Hein?

Komt er een vervolg?

Dit boek eindigt met...

Oh nee, liever geen spoilers. Laat ik het zo zeggen: het verhaal heeft een einde, maar ook alle ruimte voor een vervolg over drie Nederlandse jongens die zonder ouders per trein naar Slowakije gaan terwijl ze ook wat vijanden hebben gemaakt. Daar zit een geweldig avontuur in, maar het moet ook de moeite van het vele schrijfwerk waard zijn. Dus doe ik deze belofte: als er 5000 exemplaren van #HelderseHein worden verkocht, komt er een deel 2!