Reisgenoten

22 augustus 2026

Ik heb altijd gezegd dat alleen reizen de beste manier is om een lokale ervaring op te doen. Dit geldt vooral voor lange trektochten waarbij je als doel hebt om een land van binnenuit te leren kennen. Reis solo in den vreemde en je bent niet alleen veel onafhankelijker, wendbaarder, nieuwsgieriger en alerter, maar ook aanspreekbaar én op zoek naar aanspraak.

Dat is anders met een landgenoot aan je zijde. Natuurlijk: je beweegt samen door dat land en je besteedt er je geld en de obers glimlachen en de taxichauffeurs brengen je van deur tot deur, maar een lokale ervaring is een stuk onwaarschijnlijker doordat je nou eenmaal op elkaar gefocust bent. 

In andere gevallen kan een reisgenoot de ervaring juist verrijken. Hoe korter en hoe bekender het te bezoeken gebied, hoe gezelliger het kan zijn om dit samen met iemand te doen. Voor wie een reisgenoot niet vanzelfsprekend is, zijn er vele websites en Facebookgroepen die zich richten op het samenbrengen van soloreizigers die het solo-gedeelte zat zijn. Wandelmaatjes, singlereizen, stedentrips - vele oplossingen voor vele wensen en hobby's. 

Een paar jaar geleden ontmoette ik via X een perfecte reisgenoot - gedeelde interesse, intelligent, gezellig, niet bang voor stilte - en we ondernamen een paar dagtochten, waaronder een NS-wandeling. Nadat ik iets postte over een ex-vriendin, verwaterde het contact op subtiele wijze. Ik vind het nog steeds ontzettend jammer, maar het geeft ook aan dat we allemaal onze eigen belangen hebben bij wat we doen - en met wie. 

Soms brengt een gedeelde interesse ietwat onwaarschijnlijke combinaties tot stand, zoals een geheelonthoudende vader en een blowende, rokende vriend van zijn jongste zoon die door hun gedeelde interesse in WOII samen afreizen naar een oorlogsmuseum. Ze hadden ongetwijfeld ieder een rijkere ervaring dan wanneer ze dat museum alleen hadden bezocht (de één op aanraden van de ander, zoals dat vaak gaat).

De angst voor afwijzing vormt een natuurlijke drempel om iemand uit te nodigen of te suggereren samen iets te ondernemen, maar als je die horde eenmaal hebt genomen ligt er (als het goed is) een gezellige dag in het verschiet. En het mooie is: het is vrijblijvend. Er hoeft geen relatie uit te komen, niet eens een volgende keer. Toen een 24-jarige collega vroeg of hij een keer mee kon op een NS-wandeling, iets waar hij niet bekend mee was, hebben we NS-wandeling De Vuursche gelopen en elkaar weer gedag gezegd op station Hilversum. Morgen (23 augustus) lopen een Zuid-Afrikaanse oud-collega, haar verloofde en ik diezelfde NS-wandeling. Als het bevalt, kan er altijd een volgende keer worden afgesproken, en anders niet. Daar moet je eerlijk en simpel in zijn.

Maar terug naar verre landen, waar je letterlijk spreekt van een reisgenoot als je samen, in den vreemde, een trektocht maakt. Lezers van In Vietnam: Met 100cc van Saigon naar Hanoi hebben ongetwijfeld gesmuld van mijn ontsnappingspoging aan twee Italiaanse jongens die samen met ons - mijn Nederlandse reisgenoot en ik - naar Hanoi wilden rijden, maar dan wel op hun voorwaarden.

Dan gaan dingen Tango Uniform (tits up). Met tegengestelde belangen bij een grote, dure reis kun je beter afscheid van elkaar nemen opdat je dan beiden een betere ervaring hebt. Mijn grote reis na 'Vietnam' - met het openbaar vervoer van de ijsberen naar de pinguïns - ondernam ik geheel alleen en week niet af van mijn modus operandi, ook niet toen een Koreaanse reiziger samen wilde reizen tussen twee Colombiaanse steden. Daar kreeg hij al gauw spijt van: hij wilde grote, comfortabele bussen en ik wilde de goedkoopste bussen. Zat-ie dan, ingeblikt tussen het plattelandsvolk.

Een paar jaar later liep ik in 2,5 maand de lengte van Groot-Brittannië en maakte contact met iedereen die openstond voor een praatje. Dat ik de taal van het land machtig was hielp me aan een nog rijkere, lokale ervaring. Immers, men kon zich niet verbergen achter een linguïstisch masker. 

Mijn volgende grote onderneming wordt het bewandelen van de Appalachian Trail. Alleen maar wel in het gezelschap van eenieder die ik onderweg aantref. Ik neem een trail name en ben een halfjaar lang te vinden tussen de bomen. Geen internet. Geen bed. Geen douche. Een trektocht van shelter naar shelter met een kledingkast van een trekkersrugzak op mijn rug waar ik mijn hele bestaan in mee draag. Dat vooruitzicht van vrijheid, die belofte van avontuur, kan ik niet in woorden vatten - en, hoe gek het ook klinkt, ben ik ergens blij dat het nog een paar jaar duurt voordat ik financieel in staat zal zijn om huis en haard voor zes maanden achter me te laten.

Als backpacker in Australische hostels was het zo normaal om met andere hostelgasten op pad te gaan, eenmalig of meerdere keren, dat ik op de korte reisjes die ik tegenwoordig onderneem - een voettocht om Nederland, dagtochten, NS-wandelingen, uitjes met mijn Deutschlandticket, tripjes binnen Europa - een eventuele reisgenoot altijd zal verwelkomen (en andersom een initiatief altijd zal overwegen). Het is alleen maar gezond en gezellig in een tijd waarin iedereen zich verschuilt achter een scherm en een profiel aanmaakt in de hoop op menselijke verbinding in het echt.